نیــاز

یاور همیشه مومن

niyazetanha — Wed, 28 Oct 2009 11:50:03 GMT

یاور همیشه مومن ، تو برو سفر سلامت

غم من نخور که دوریت ، برای من شده عادت

ناجی عاطفه من ، شعرم از تو جون گرفته

رگ خشک بودن من ، از تن تو خون گرفته

اگه مدیون تو باشم ، اگه از تو باشه جونم

قدر اون لحظه نداره ، که منو دادی نشونم

وقتی شب شب سفر بود ، توی کوچه های وحشت

وقتی همسایه کسی بود ، واسه بردنم به ظلمت

وقتی هر ثانیه شب ، طپش هراس من بود

وقتی زخم خنجر دوست ، بهترین لباس من بود

تو با دست مهربونی ، به تنم مرهم کشیدی

برام از روشنی گفتی ، حلقه شبو دریدی

یاور همیشه مومن ، تو برو سفر سلامت

غم من نخور که دوریت ، برای من شده عادت

ای طلوع اولین دوست ، ای رفیق آخر من

به سلامت سفرت خوش ، ای یگانه یاور من

مقصدت هر جا که باشه ، هرجای دنیا که باشی

اونور مرز شقایق پشت ، لحظه ها که باشی

خاطرت باشه که قلبت ، سپر بلای من بود

تنها دست تو رفیق ، دست بی ریای من بود

یاور همیشه مومن ، تو برو سفر سلامت

غم من نخور که دوری ، برای من شده عادت

من از هرچی به جز تو بی نیازم!

niyazetanha — Sat, 24 Oct 2009 12:20:02 GMT

خدای من

niyazetanha — Mon, 14 Sep 2009 08:30:18 GMT

این مطلبو می خوام برای خدای خوب خودم بنویسم برای خدایی که همیشه و در تمام مراحل حواسش به من هست خیلی دوسش دارم :

سلام خدای من،

كاش می شد تو فقط مال من باشی.گاهی اونقدر در مونده ونا امید می شم كه فكر میكنم تو من رو از یادبردی. فكر میكنم اونقدر سرت شلوغه كه وقت نداری به من توجه كنی. اما یه چیزی ته قلبم میگه كه تو هستی اما داری به آدمهای خسته تر از من میرسی. وقتی به ادمهای خسته تر از خودم فكرمیكنم، یه كم آروم میگیرم.نمیدونم این آرامش به خاطر اینه كه دارم تو رو شكر میكنم یادلم خنك میشه كه از من بیچاره تر هم هست.چقدربدجنس میشم گاهی!

تو به آدمها محبت دادی اما فكر میكنم خودتم متعجب می مونی از این همه حس بی مهری كه ما درحق همدیگه داریم. خدای من،یكی میگفت كه تو اون بالایی اماستاره های اسمون من داره یكی یكی كم میشه،چقدر راست میگفت. یه روزی همشون اون بالا بهم چشمك میزدن ولی الان انگاردارن خودشون رو ازم پنهان میكنن وبهم می گن كه بدشدم.

خدا جون چرا من بد شدم؟

وای كه چقدر ما ادمها پر توقعیم.دلیل بد شدنمون رو هم میخوایم ازتو بپرسیم.و تو چقدر صبوری كه همیشه شیطون رو می بینی كه داره اروم اروم خودش رو توی وجود من جا میكنه اما باز هم سكوت میكنی وهر وقت در خونه ات رو میزنم،دست محبتت روروی سرم میكشی. بچه كه بودم فكر می كردم اینكه شیطون می ره توی جلدم،فقط یه جمله ساده اس برای یه نصیحت و یه هشدار مادرانه كه مامانم میخواست با گفتن اون،من رو به خوب بودن تشویق كنه.اما حالا گاهی واقعاً اون اینجاست.زیر پوست من.

گاهی اونقدر بهش رو میدم كه جای تورو میگیره ومیاد نزدیكتراز رگ گردنم.چقدر اون لحظه ها زشت میشم.توی آینه كه نگاه میكنم انگار من نیستم.قلبم رومیبینم كه تار شده ومن هرروز این سیاهی رو تیره تر میكنم. ولی خدای من،چقدر خوبه كه وسط این همه غفلت وبی شرمی من،تو باز هم مهربونی و وقتی حتی با یه قلب سیاه میام و بهت التماس میكنم بزرگترین آدم زندگیم رو نگیری،تو خیلی زود یه كاری میكنی كه من آروم بشم. خدای من،چقدر من بهانه دارم برای دور شدن از تو و چقدرتو امیدواری به بازگشت ما آدمها، انگار به جای اینكه من به تو ایمان داشته باشم، توایمان داری كه من شیطون رو يه روزي رها میكنم و میام به سمت تو

كاش من هم مثل تو بودم واینقدر زود نمی باختم...!

من از هر چي به جز تو بي نيازم!

niyazetanha — Thu, 03 Sep 2009 19:11:18 GMT

راست می گوید...

کلمه ها صدایی ندارند خاموشند و اگر کسی دهان به گفتن آنها باز نکند فراموش می شوند. من خیلی از کلمه ها را از یاد برده ام و بعضی از کلماتی را که در کودکی بر زبان می آوردم کنار گذاشته ام اما تپش قلبها را نمی توان از یاد برد

این صدای دگرگون کننده از تمام موسیقی ها شنیدنی تر و زیباتر است.

کلمه ها ناتوانند وگرنه برای گفتگوهای جاودانه به نگاه حاجتی نبود.

نمی توان حتی از عمق یک نگاه به قلمرو یک قلب پی برد.کلمه ها نمی توانند حرفی را که فراتر از این دنیای خاکی است بیان کنند.

کدام کلمه می تواند تو را معنا کند؟؟

همیشه فرصت برای نوشتن هست اما برای دیدن و شنیدن فرصت کم است. عمر می گذرد و ناگهان در می یابیم چه رنگین کمان هایی را که ندیده ایم و چه صداهایی را که نشنیده ایم و چه حرف هایی را که هیچ وقت بر زبان نیاورده ایم.

من آن قدر حرف در دل دارم که اگر هفت بار دیگر هم به دنیا بیایم همه دفترهایم را پر خواهم کرد . من نمی خواهم هیچ حرفی را ناگفته بگذارم. مگر برای از تو سرودن چقدر وقت دارم؟؟؟

کلمه ها ناتوانند وگرنه حرف های قلبم را برایت معنا می کردم و از آینه های بکر می خواستم که احساسم را به تو نشان دهند...

من از هرچی به جز تو بی نیازم!

فرصتی تازه

niyazetanha — Tue, 18 Aug 2009 14:29:18 GMT

نمي دونم چرا زماني كه دلم خيلي ميگيره و دلم ميخواهد يه آهنگي گوش كنم، دوست دارم فقط این آهنگ را گوش کنم.

خوب اين هم يه جور اعتياده!!!

به من چيزي بگو شايد

هنوزم فرصتي باشه

هنوزم بين ما شايد يه حس تازه پيدا شه

يه راهي رو به من وا كن

توي اين بيراهه بن بست

يه كاري كن براي ما

يه مايي هنوزم هست

به من چيزي بگو از عشق

از اين حالي كه من دارم

من از احساس شك كردن به احساس تو بيزارم

تو هم شايد شبيه من

توي اين برزخ گرفتاري

تو هم شايد نمي دوني چه احساسي به من داري؟

گريزي جز شكستن نيست

منم مثل تو مي دونم

نگو بايد بريد از عشق

نه مي توني نه مي تونم

به من چيزي بگو از عشق

از اين حالي كه من دارم

من از احساس شك كردن به احساس تو بيزارم

تو هم شايد شبيه من

توي اين برزخ گرفتاري

تو هم شايد نمي دوني چه احساسي به من داري ؟

من از هرچي به جز تو بي نيازم!

ترس

niyazetanha — Sat, 01 Aug 2009 05:55:34 GMT

ترس...

ترسم از ترس تو بوده برای خواستن عشقم

نیاد اون .....

نیاد اون روزی که دیره واسه ی داشتن عشقم نیاد

ترس....

ترسم از اینه که روزی من به یاد تو نباشم

دیگه دل...

دیگه دلسرد بشم از تو برم و با تو نباشم برم و با تو نباشم

ترس من از اینه که روزی روی قولم پا بذارم

واسه بد بینی و حرفات تو رو تنها بذارم

ترس من از خنده های تلخ و بی روح لب توس

کاش بدونی دل تنهام گم شده تو این شب توس

ترس...

ترسم اینه دیر بفهمی عشق پاک و

تو نگاهم دیگه ...

دیگه آرزوم نباشه بمونیم همیشه با هم هم

ترس...

ترسم از اینه که روزی من به یاد تو نباشم

دیگه دل...

دیگه دلسرد بشم از تو برم و با تو نباشم برم و با تو نباشم

من از هرچي به جز تو بي نيازم!

یه سوال ؟!!؟؟

niyazetanha — Sun, 19 Jul 2009 08:29:18 GMT

خط خطی

niyazetanha — Sun, 19 Jul 2009 07:21:05 GMT

ياد تو

niyazetanha — Mon, 29 Jun 2009 06:07:00 GMT

شعرهای دفتر من هیچ می دانی چه شد ؟

شعله و خاکستر من هیچ می دانی چه شد ؟

رفتنت بر عهد و پیمان خط بطلانی کشید

اعتقاد و باور من هیچ می دانی چه شد ؟

بعد تو دیگر کسی یادی از این تنها نکرد

چشم مانده بر در من هیچ می دانی چه شد ؟

لحظه تکرار تو در هر عبور از حادثه

زخم های پیکر من هیچ می دانی چه شد ؟

مستی من از تو و از همت چشمان توست

جام درد و ساغر من هیچ می دانی چه شد ؟

کاش می دیدی شکستم لحظه انکار تو

در وداع آخر من هیچ می دانی چه شد ؟

رفتی و آن حلقه را با خود نبردی یادگار

حرمت انگشتر من هیچ می دانی چه شد ؟

نیستی تا وقت گریه یار چشمانم شوی

گونه خیس و تر من هیچ می دانی چه شد ؟

رفتی و من ماندم و یک دفتر و صدها غزل

شعرهای دفتر من هیچ می دانی چه شد ؟

من از هرچي به جز تو بي نيازم!

یار دبستانی من

niyazetanha — Fri, 19 Jun 2009 15:30:18 GMT

فریاد سکوت

گیرم که در باورتان به خاک نشستم
و ساقه های جوانم از ضرب تبرهایتان زخمناک شد
با ریشه چه می کنید ؟
گیرم که در سر این بام بنشسه در کمین پرنده ای،
پرواز را علامت ممنوع گذارده اید
با جوجه های نشسته در آشیانه چه می کنید
گیرم که می زَنید
گیرم که می بَرید
گیرم که می کُشید
با رویش ناگزیر جوانه چه می کنید ؟

يار دبستانی من
با من و هم راه منی
چوب الف بر سر ما
بغض من و آه منی
حک شده اسم من و تو
رو تن اين تخت سياه
ترکيه بيداد و ستم
مونده هنوز رو تن ما
دشت بيفرهنگی ما
هر ز تمومه الفهاش
خوب اگه خوب
بد اگه بد
مرده دلهای آدمهاش
دست من و تو بايد اين
پردهها را پاره کنه
کی ميمونه جز من و تو
درد ما را چاره کنه
يار دبستانی من
با من و هم راه منی
چوب الف بر سر ما
بغض من و آه منی
حک شده اسم من و تو
رو تن اين تخت سياه
ترکيه بيداد و ستم
مونده هنوز رو تن ما

من از هرچی به جز تو بی نیازم!